ตัดแปะ #1

“…เขาคิดว่า มันมีความแตกต่างระหว่างความสันโดษกับความเหงา เพราะความเหงามักจะแสดงตัวออกมาในยามที่มีชีวิตอยู่ท่ามกลางคนมากมาย แต่เราไม่สามารถสื่อสาร หรือเป็นส่วนหนึ่งของคนเหล่านั้นได้

ส่วนความสันโดษคือการปลีกตัวเองออกมาจากคนอื่นโดยจงใจ คนสันโดษจะไม่รู้สึกเดียวดายอาลัยอาวร เพราะถึงที่สุดแล้วเขาก็มีตัวเองเป็นเพื่อนพูดคุยแลกเปลี่ยนในทุกๆ เรื่อง บทสนทนาไม่มีวันจบสิ้นนี้เองที่ทำให้ผู้รักความสันโดษทั้งหลายยังคงรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งส่วนเดียวกับโลกและคนอื่นๆ ในขณะที่คนเหงานั้นจะรู้สึกแปลกแยกต่อทุกสิ่งทุกอย่าง แม้กระทั่งตัวเขาเอง”

กิตติพล สรัคคานนท์, รวมเรื่องสั้น พิพิธภัณฑ์แสง ตอน รังสีวิทยา



ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s